آسیب های شوخی بی رویه

آسیب های شوخی بی رویه

 

این مطلب طبق احکام شرعی به مسئله شوخی بیرویه می پردازد:

 

 

‏1. از بین رفتن آبرو
شوخی کردن بدون رعایت حد و مرزهای آن، آفاتی درپی‏دارد. از جمله سبب ریختن آبروی انسان می‏ شود.‏
رسول خدا( می‏ فرماید: «اَلْمِزاحُ تَذْهَبُ بِماءِ الْوَجْهِ؛ شوخی، آبرو را از بین می‏برد.»[1]‏پی نوشت

 

‏2. ایجاد کینه
همچنین ممکن است شوخی موجب کینه ‏توزی شود، چنان که امام علی علیه‏ السلام در این باره فرمود: «اَلْمِزاحُ تُورِثُ ‏الضَّغائِنَ؛ شوخی، کینه ‏ها را درپی‏دارد». [2]‏پی نوشت

 

‏3. از بین رفتن نور ایمان
از سوی دیگر، شوخی زیاد نور ایمان را از دل می‏برد و خنده زیاد، آدمی را از یاد خدا و آخرت غافل می‏سازد. در حدیثی از ‏امام کاظم علیه‏السلام آمده است: «اِیّاکَ وَ الْمِزاحَ فَاِنَّهُ یَذْهَبُ بِنُورِ ایمانِکَ؛ از شوخی بپرهیز که نور ایمان را از دلت ‏می‏برد.»[3]‏پی نوشت

 

‏4. کوچک شدن شخصیت انسان
کلام آخر اینکه زیاده ‏روی در مزاح، شخصیت آدمی را خدشه‏دار می‏کند. امام علی علیه ‏السلام در هشداری ارزنده می‏فرماید: ‏‏«افَةٌ الْهَیْبَتهِ الْمِزاحُ؛ شوخی، آفت هیبت است». [4]‏پی نوشت

 

‏5. نشانه حماقت
در عین حال پیامبر اسلام و اولیای معصوم، زیاده‏روی در مزاح را همواره نکوهش کرده و آن را نشانه جهالت، حماقت و ‏پستی دانسته ‏اند. حضرت علی علیه ‏السلام در این سخن کوتاه به این حقیقت اشاره می‏کند: «مَنْ کَثُرَ مِزاحُهُ اسْتُحْمِقَ، من کَثُرَ ‏مِزاحُهُ استُجْهِلَ، مَنْ کَثُرَ مِزاحُهُ استُرْذِل». [5]‏پی نوشت


هر کس شوخی ‏اش بسیار شود، احمق می‏شود. کسی که شوخی‏ اش بسیار شود، نادان می‏ شود. هر کس شوخی ‏اش افزون شود، ‏فرومایه می ‏شود.‏
هدف مزاح باید برای شاد کردن دل دیگران باشد. بنابراین، اگر با شوخی کردن، دیگران را برنجانیم یا کسی را مسخره کنیم، ‏این شوخی، ممنوع و نکوهیده است و چه بسا موجب کنیه‏ توزی و دشمنی میان دوستان می‏گردد. امام علی علیه ‏السلام در این ‏باره فرمود: «لِکُلِّ شَیْ‏ءٍ بَذْرٌ وَ بَذْرُ الْعَداوَةِ الْمِزاحُ؛ برای هر چیزی، بذری است و بذر دشمنی، مزاح است». [6]‏پی نوشت

 

 

‏6. شناخته نشدن جدی از شوخی
نکته دیگر اینکه مزاح نباید برای انسان به صورت یک عادت همیشگی درآید، به گونه ‏ای که همواره دنبال بهانه ‏ای باشد تا ‏با کسی شوخی کند؛ زیرا این صفت، تصویر زننده ‏ای از انسان، در ذهن مردم ایجاد می‏کند، به گونه ‏ای که مردم، او را ‏شخصی دلقک و بذله ‏گو تصور می‏کنند و میان شوخی ‏ها و موضع‏گیری جدّی او فرقی نمی‏گذارند. امیرمؤمنان علی ‏علیه ‏السلام در کلام دیگری می‏فرماید: «مَنْ جَعَلَ دَیْدَنَهُ الْهَزلَ لَمْ یُعْرَفْ جِدُّهُ؛ هر کس شوخی را عادت خود قرار دهد، موضع ‏جدّی او [از شوخی هایش باز] شناخته نمی‏شود».[7]‏پی نوشت

 


پی نوشتها:‏
‏[1] . كافی، ج2، ص 365.‏
‏[2] . بحار الأنوار ،ج 47، ص 213.‏
‏[3] . کافی،ج2 ،ص 665.‏
‏[4] . عیون الحكم والمواعظ، ص 566 .‏
‏[5] . میزان الحكمة، ص 2898.‏
‏[6] . همان، ص 1874.‏
‏[7] . موسوعة أحادیث أهل البیت ( علیهم السلام )، ج 12 ص 49.‏

 

 

گردآوری:مجله اینترنتی دلگرم

کلمات کلیدی :
نظرات بییندگان :

بهترین مشاغل و خدمات شهر خود را ، در سایت نشونه پیدا کنید.

مشاهده سایت نشونه